Układając podręczniki teologii x.Grześka, Konrad natrafił na zbiór esejów traktujących o grzechu. Pod wpływem impulsu, zapytał:

- Jak to jest, że mimo iż wiemy, że coś jest złe, robimy to? Dlaczego nikt nie przestrzega nad przed złem?

x. Grzesiek w odpowiedzi wręczył mu książkę, która wcale nie należała do wykładów teologicznych i powiedział by przyszedł po przeczytaniu jej.

Kilka dni później chłopiec znów zawitał w mieszkaniu księdza.

- Czy znasz już odpowiedź na swoje pytanie? – spytał x. Grzesiek

- Poniekąd. Chociaż nie wiem dlaczego uważasz, że Oskar Wild jest odpowiedni do udzielania tego typu odpowiedzi.

- Wyobraź sobie, – zaczął x.Grzesiek siadając wygodniej w fotelu – że hrabia Henryk jest ucieleśnieniem wszelkiego dobra. Na początku lubimy Henryka. Zawsze będziemy go lubili.

- Przesiąknięty jest cynizmem – przytaknął Konrad – ale może się podobać.

- Jesteś nim zafascynowany – stwierdził x.Grzesiek zgadując myśli Konrada.

- Kto nie byłby? Nawet Dorian powiedział „Hary w dzień opowiada niewiarygodne rzeczy, a wieczorem popełnia rzeczy niewiarygodne. Zupełnie tak, jakbym ja pragnął żyć.” 

- Zgadzasz się z nim?

- Naturalnie.

- Henryk wywiera wpływ na rozmówcę – x.Grzesiek podniósł ze stolika książkę i przerzucił kilka stron. – Tylko nieliczni potrafią mu się oprzeć.

- Masz na myśli Bazylego?

- To artysta, jemu wystarczy miłość.

- A Dorian?

- Jest niewinny, nie zna zła – zatrzymał się jakby powiedział coś nie tak, po czym poprawił się. – To znaczy na początku go nie zna. To dlatego Henryk mu tak imponuje. Wpaja mu swój światopogląd.

- Jest interesujący. Wszystko co mówi Henryk jest interesujące.

x. Grzesiek przytaknął wciąż przerzucając kartki ksiązki.

- A sumienie? – pytał dalej chłopak – Wy księża zawsze mówicie o sumieniu.

- Sumienie jest obrazem nas samych – westchnął ciężko. – To ono odbija nasze występki.

- Racja, Dorian patrząc na obraz postanawia się zmienić.

- Ale tego nie robi – zauważył x.Grzesiek

- Bo zjawia się Henryk. Henryk pomaga mu zapomnieć o smutku.

- I Dorian podąża za tą przyjemnością – odłożył w końcu książkę. Zmarszczył czoło – Co więcej, tkwi w tej przyjemności.

- A zmienia się obraz, jest tak brzydki, że nie może na niego patrzeć.

- To usypianie sumienia, – wytłumaczył – albo nie zwracanie na niego uwagi. Zauważ, że Dorian trzyma obraz pod kluczem.

- Ale było przecież wiele momentów, w których chciał się zmienić – próbował bronić Doriana – Przecież nie raz patrzył na obraz szukając w nim pozytywnych zmian.

- Ale było to złe dobro. Wspomina o tym Henryk. W jego hedonizmie nie określa się grzechu grzechem. Grzech to tylko przyjemność, na którą zasługuje żyjący. A sumienie czyni z nas tylko egoistami, bo bycie grzesznikiem potęguje naszą próżność – tak mówił. Możemy to nazywać znieczuleniem, bo wydaje nam się, że grzech popełniany wielokrotnie przestaje być grzechem.

- Dlatego dobre uczynki Doriana nie odnoszą skutku?

- Dorian dobrym uczynkiem nazywa mniejsze zło. Popełnia je tylko ze względu na siebie.

- Ale w końcu jest tego świadomy.

- Tak, w końcu to sobie uświadamia. Ale to tylko potęguje samodestrukcję.

- Chcesz powiedzieć, że chociaż wie, co jest grzechem i chociaż chciałby się poprawić, nie uda mu się?

x. Grzesiek kiwnął głową.

- Dlaczego?

- Bo odrzucił ostatnią możliwość poprawy. Odtrącił wyciągniętą do niego rękę, a wiesz, że czasami sam nie jesteś wstanie podnieść się z upadku. Bóg dał nam sumienie po to, żeby pomagało nam naszych wyborach. To człowiek decyduje się czy będzie słuchał sumienia, czy woli słuchać pragnienia.

Urwał na chwilę. Pociągnął łyk herbaty ukradkiem zerkając na gościa.

- Dorian – powiedział w końcu – popełnił największy błąd, chciał zabić własne sumienie. Nie wiedział tylko, że zabijając sumienie zabije samego siebie.

Chłopiec pogrążył się w milczeniu.

- Czasami – mruknął podsumowując słowa x.Grześka – grzech jest tak fascynujący, że nie możemy mu się oprzeć.

- Nawet sumienie nie jest w stanie cię powstrzymać – zgodził się x.Grzesiek. – Ale zanim go popełnisz, pomyśl przez chwilę, jak będzie wyglądała twoja dusza po fakcie.

Dopiero po chwili scena ta przemieniła się w inną. Zobaczyłem niebieski płomień i białe zasłony marmurowego pokoju. Raz jeszcze ogarnął mnie spokój. Ta scena wydała mi się najpiękniejszą…

Będą ją wspominał jeszcze wiele razy.

Powiadają (a powiedział to nie kto inny jak św. Paweł w liście do Koryntian), że miłość jest największa. I pewnie miał rację, zważywszy, że mówił o miłości ponadzmysłowej – taką miłość nazywa się również przyjaźnią. To jest już pewna relacja zachodząca na poziomie (nazwijmy go:) meta.

Angielski poeta pisze, że miłość jest właśnie najważniejszą cząstką ludzkiego życia – mówi: ty możesz mieć tytuły, możesz mieć ziemie, wielkie bogactwa, ale ja mam coś większego, ja mam miłość, która nikomu nie zawadza, która nikomu nie czyni szkody. W dalszej części porównuje kochanków do błogosławionych – i chyba coś w tym jest (przychodzi mi na myśl ostatnia beatyfikacja pary małżeńskiej).

Temat miłości królował na spotkaniu zespołu literackiego UTW, które odbyło się ostatnio w siedzibie Uniwersytetu.

W miłej atmosferze, przy filiżance herbaty i tradycyjnym ciasteczku, Seniorki – miłośniczki poezji odczytywały wiersze znanych polskich poetów XX wieku. Wśród nich pojawili się m.in. Herbert, Szymborska, nie mogło oczywiście zabraknąć ks. Twardowskiego, z jego „śpieszmy się kochać ludzi…”.

Można by długo rozmawiać o samym życiu poetów (:wyciągać brudy), a skupiając się na samej poezji możemy odkrywać jej piękno i (właściwie) tylko piękno – bo każda poezja jest na swój sposób piękna. Na szczęście są jeszcze ludzie, którzy o niej pamiętają. Jest ich niewiele, ale to nic – prawdziwa poezja rodzi się w kawiarniach, przy kawie…

Usłyszałem śmiech. Widziałem jak śmieje się ze mnie. Ale mogłem Mu wybaczyć – był to dobry śmiech. Był to śmiech ojca, który cieszy się naiwną radością dziecka.

„Nie bój się.”

Piosenka, którą dzisiaj naskrobał na wyrwanej starannie kartce, nosi tytuł „Jak Spadająca Gwiazda”

Widziałem siebie, kiedy nad ranem

W bramie rogowej witają prorocze sny

Na drugim Babilonu brzegu

Usiadłem i płakałem

W niewoli będąc śmiertelnej

Bez nadziei na ratunek

Przeglądałem się w tafli wody

Nawet teraz w promieniach Słońca

Upada jasny niegdyś blask

Jak Spadająca Gwiazda

Wzywałem Boga, prosiłem o dobry deszcz

Wzdłuż Lety błądziłem… ale…

Nie dane mi było cieszyć się

Jej chłodnym smakiem

Zgubiłem sny i nadzieje pogrzebałem

tuż nad jej brzegiem

Nad brzegiem Babilonu

Siedziałem i płakałem

Wspominając trzecie niebo

Ziemski raj człowieczy

Gwiazda zbladła śmiertelnym

Blaskiem obleczona; światłością

Wiem, że nigdy nie pokona Słońca

Ta piosenka nie ma jeszcze tytuł, ale będzie związana z anielskimi łzami, na które sam czekam nieubłaganie…

Lustro potarganych nieszczęść

Zbite w ręku sączy krew

Ból ten pokrywa samotność

Ból zaklina przyszłe sny

A gwiazdy grają komedię

Drwią widząc ten krwawy deszcz

Ja w deszczu ślepy, niemodny

Czekam aż Bóg zmyje grzech

Falami ognia miotany płonie podły świat

Czeka anielskich łez

Żeby podnieść się z ognia –

Na skrzydłach wzbić się do Dnia

Żeby podnieść się z ognia –

Agni nie osusza krwawych łez

Nie wie, co znaczy płacz

Nadzieja zamiera w bezruchu

Widząc posłańców piekła:

Niszczą mą Twierdzę wspaniałą,

Miecz nie dosięga ich dusz

Przy mnie Wojownik – obrońca

Jego moc nie równa ich

Księżyc ogłasza złą wróżbę –

Umieram na kolanach

Może ma jakieś „wyrzuty sumienia”, ale wie również, że „czas leczy rany” (czy inne mądre powiedzonko tego typu). Nie będzie wspominał… może… nie będzie.

Tam, gdzie pójdzie, będzie mu lepiej.